Het is afscheidzo stilvoelbaarvan binnengaat het geruchtbeginnenzwervende stemmenniet in mijmaar buiten zinnenals zijnde verzwegentussen de regenvermeldboven de wolkenzijn er winden die kolkenmaar niet tussen onswant daar is geen luchtzelfs geen waterhet is er vasthet is er zekermaar niet in mijdaar is het gloedvolstilen verlangendwaar ik kan beginnenzonder beloftenbreedgeschouderdenkel van zinin brandende eenvoudnat van de regenhoog in de wolkenopgeluchtin de winddrink ik watervoelbaar, onzekerben ik stilwaar, is het afscheidben ik erbijkom, en neem afscheidvan mij

Misschien leek het voor u of mijn site verdwenen was maar, ik kan u geruststellen, ik ben slechts naar een ander log verhuist. Ik had meteen een berichtje moeten achterlaten hier maar de hektiek van het bestaan liet dat even niet toe.

Edoch, hier dan het nieuwe log in aanbouw, en kijkt, het lijkt in de verste  verte niet op het nieuwe stadshart van Almere !

W G Th de Munck, De Grens

Eigennamen zijn in navolging van het zelfstandig naamwoord, maar lang voor de eerste leerwet, soms zeer handiig als het gaat op toediening van betekenis en inhoud. Probleem is echter dat, hoewel eenduidig, er toch vele omvattingen over kunnen zijn, zonder dat de wezelijke eigenschappen van het subject verdwijnen, en toch zodanig zijn, dat een tafel geen tafel meer is, maar een luxe voorwerp, waar je bloemen opzet. Dus elke keer, als ik die tafel met bloemen zien, dan vlieg ik als het ware als een verdwaalde kanonskogel door het flossige gras om ergens heel stil te gaan liggen tot iemand me betrapt. Op dat moment realiseer ik me dat het etiquetten zijn waar zelfstandige naamwoorden wellich zeer bij gebaat zijn, maar eigennamen zeker niet. Die staan op zichzelf.

Mede daarom, maar voor slechts een zeer klein gedeelte, mijn tafelkleed af te doen en verder gewoon naakt en kwetsbaar mijn naakte nerven open te leggen, zonder bloemen en etiquette!

Ik verhuis naar een andere site